
TOCH LIEVER DE UTOPIA’S?
nog best wel een eind…
naar utopia land
De fietstour door Nederland was een spontaan idee. Dit zijn soms ook de beste, toch? Het was een combinatie van puzzelstukjes die in elkaar vielen. Ik was op Ibiza en lag wakker met een onrustig gevoel over elementen waar ik iets mee moest, maar kon het niet verder brengen. Totdat het bekende kwartje viel …
Ik had namelijk een e-bike besteld die geleverd zou worden bij terugkomst. Ik had de vraag gekregen of ik mijn appartement wilde verhuren aan de ouders uit Suriname. En daarnaast, de eigenlijke hoofdreden “ergerde” ik me aan ….
..het negatieve sentiment in Nederland. Dus waarom al deze elementen niet gecombineerd? Het werd een fietstocht om oplossingen op te halen en positieve energie te brengen gedurende de 2 maanden dat ik mijn appartement had verhuurd. Zo simpel kan het zijn. Maar dan komt het moment dat je het ook moet gaan doen, en hier zit volgens mij een eerste aspect hoe we verandering mogelijk kunnen maken. Het is soms simpelweg de associatie van elementen die de oplossing brengt. Even een stap terug nemen om het grotere geheel te kunnen zien.

het doen!
De titel “nog best wel een eind…naar utopialand” is niet zomaar gekozen. Want we zijn er nog niet. Er dient nog veel te gebeuren voordat we bij onze ideale wereld zijn.
Mijn conclusie is dat we vastzitten. We blijven hangen in een denkpatroon dat ons comfortabel laat voelen. Omdat we niet weten wie we daadwerkelijk van binnen zijn, durven we geen stappen te zetten buiten de veilige lijntjes. Dus blijven we zitten achter ons beeldscherm en denken we dat we de wereld kunnen verbeteren via social media. NOT!!
van comfortabel leven tot oncomfortabele actie
Vasthoudend aan een oud economisch systeem wat ons niet meer dient. Een sociaal construct waar ieder in een hokje geplaatst wordt en oh wee als we daar niet inpassen. Een maatschappij waar geen leiders meer zijn die ons meenemen naar een Utopia. (stel dat we dit nu nog willen)
Dus blijven we hangen in wat ons bekend is, of waar we ons mee kunnen profileren om die plek te claimen ten opzichte van de ander, in plaats van de eigen groei als mens als maatstaf te nemen. Maar genoeg over dit soort filosofische beschouwingen, laten we beginnen met het verhaal over deze fietstocht door Nederland.



dus zet de eerste stap
Het idee is geboren en de eerste praktische stappen zijn gezet. De fiets is inmiddels afgeleverd, twee fietstassen gekocht en een vaag plan hoe te beginnen. Want dit is mijn volgende les die ik geleerd heb; gewoon beginnen met een motivatie en een plan, maar nog niet precies weten hoe je dit gaat doen. Want je mag erop vertrouwen dat het universum dit voor je gaat regelen (ja, law of attraction….)

en dan ben je onderweg….
Vertrokken vol goede moed naar je eerste bestemming. Een paar overnachtingen in een kloosterhotel. Huh? kloosterhotel? Ja een oud klooster in het Tilburgse bos wat aangepast is naar een hotel. Dus best wel basic, kan ik je zeggen…. en dan ervaar je de eerste momenten om je te ontdoen van bepaalde verwachtingen en gewoontes. Dit gaat over het comfort wat je gewend bent, andere mensen in je omgeving, het (gezonde) eten, goede Wifi connectie, en meer van dit soort praktische zaken. Ik kan je zeggen, het went. Allemaal verwachtingen waar jijzelf mee moet dealen, want het zit allemaal in jouw hoofd. En misschien zijn er ook wel hele mooie dingen die veel belangrijker zijn?!



en ontmoet je zoveel fijne mensen



Vanaf de start vanuit Den Bosch richting Tilburg, Breda, Amsterdam, Haarlem, Utrecht, Zwolle, Eindhoven, Maastricht, Varsseveld, Apeldoorn, Zaanstad, Den Haag en zo nog langs veel andere dorpen en steden in het land, ontmoet je zoveel fijne mensen.
Naast het maatschappelijke doel van deze fietstocht had ik ook een eigen doel. Ik wilde ervaren hoe ik dit avontuur zou beleven als mens. Een beetje ego schrapen noem ik dat. Je onderdompelen in andere sociale omgevingen en energieën. Want ik wist dat ik daar niet altijd even goed in was. Het is allemaal goed gekomen hoor…



Ik had inmiddels op social media wat berichten gepost en de eerste reacties kwamen binnen. Berichten zoals: ja natuurlijk Hans kom maar hier eten; je bent welkom om te blijven slapen we hebben nog wel een bed over; wat een gaaf initiatief, kom hierheen voor een interview; ga je mee varen; ik heb heerlijk gebak klaar staan; kom naar een operavoorstelling, en nog veel meer van dit soort hartverwarmende reacties.



kom je bij ons slapen?
Even nog wat over de logistiek en de slaapplaatsen. Want dit was toch wel een uitdaging. waar best wel wat tijd en energie in opging. Ik heb veelal bij mensen een slaapplek aangeboden gekregen en soms ook wel een beetje om gevraagd… Geslapen bij vrienden, of geïntroduceerd via-via, of mensen die ik totaal niet kende en dan is het soms toch wel een verassing waar je terechtkomt.



Dit ging altijd goed, ook al waren er soms geen gordijnen, een matras op de vloer, of stond het bed bij het huis ernaast. Gewoon fijn als iemand zijn huis voor deze ontdekkingsreiziger openstelt.
Als er geen slaapplek beschikbaar was, heb ik nieuwe slaap onderkomens geprobeerd: zoals in een camper, een POD (moderne bedstee) een slaapzaal, een Airbnb of een hotel waar ik een onverwachte upgrade kreeg en hier extra van genoten heb na een dag fietsen in de warmte.



en leuke dingen doen!
Het ging natuurlijk om de interviews en het fietsen in de natuur, maar ik werd ook uitgenodigd voor hele leuke activiteiten. Zoals het bijwonen van een opera in de stadschouwburg van Amsterdam, de Volvo Ocean zeilrace in Zandvoort, een boottocht over de grachten van Haarlem en over de Vecht. En even genieten van een wandeltocht met als beloning de bitterballen.



Oh, en nog andere coole dingen gedaan, zoals spontaan een kijkje kunnen nemen bij een hele mooie molen, onderweg mijn verjaardag gevierd, en een presentatie gegeven over mijn eerste bevindingen van deze fietstocht bij het geweldige Museum of Humanity in Zaanstad.



en ik zag dat het goed was…..
Deze fietstocht van twee maanden was een geweldige ervaring die ik niet had willen missen. Bij thuiskomst in Den Bosch besefte ik pas wat ik allemaal meegemaakt had. Zoals de gastvrijheid van de mensen, de boeiende gesprekken en het mooie Nederlandse landschap (vooral in de zomer met mooi weer…)
Ik merkte aan mezelf dat het me behoorlijk veel energie gekost heeft om constant mensen om me heen te hebben. Wel logisch als je geen eigen plek hebt en continue in nieuwe omgevingen vertoeft. Dit maakte dat ik “constant aan stond” Met andere woorden ik had wel even tijd en ruimte nodig om alles van me af te laten glijden en weer tot mezelf te komen.

CONCLUSIE
Vanuit een persoonlijk perspectief was dit een geweldig avontuur, heel leerzaam, fijne mensen en mooie natuur. Nu krijg ik wel eens de vraag of deze fietstocht voor herhaling vatbaar is. Jazeker, zou ik het nog een keer willen doen, maar dan graag met ondersteuning voor de logistiek en social media. Dat had veel meer rust gebracht voor mezelf en meer exposure voor dit mooie initiatief.
Maar nu op naar het volgende avontuur….
de sponsoren van deze mooie fietstocht



